Sanatorium - modrzewie8

Modrzewiowy Dom
Agnieszka & Robert Soleccy
59-610 Wleń
Modrzewie 8
Przejdź do treści
Menu

Sanatorium

.


Początki sanatorium we Wleniu związane są z przybyciem do miasta  zakonnic ze Zgromadzenia Sióstr św Elzbiety. Benedykta Lante, Achatia Kottowiz i Alexia Persich  zaproszone przez  proboszcza parafii wleńskiej Augustyna Nickischa zamieszkały przy ówczesnej ul Złotoryjskiej i zgodnie ze swym wykształceniem pracowały jako pielęgniarki. W 1892 roku kupiły budynek dawnej garbarni i zachęcane przez proboszcza oraz dzięki pomocy wleńskiego kupca Karla Steinerta, pod koniec maja 1893 roku otworzyły zakład wodoleczniczy. Oferował on zabiegi wg metody ks. Sebastiana Kneippa i Vincenza Priessnitza. System opierał się niejako na pięciu filarach
-   hydroterapia wodą
-   kinezyterapia czyli leczenie ruchem
-    fitoterapia - wykorzystanie leczniczych właściwości ziół
-   dietetyka - odpowiednie odżywianie i terapia mająca na celu uporządkowanie życia poprzez przywrócenie równowagi psychicznej
-   edukacji zdrowotnej i promocji zdrowego trybu życia
Początkowo cześć zabiegowa składała się  z dziesięciu pokoi z wannami do zimnych i ciepłych kąpieli, łaźni parowej, basenu do brodzenia, pomieszczeń do polewań, natrysków, zawijań i nacierań. Stosowano również zabiegi hartujące poprzez chodzenie boso po mokrej trawie, kamieniach, śniegu, czy brodzenie w zimnej wodzie na specjalnie wypłyconym brzegu Bobru. Ośrodek bardzo szybko się rozwijał i już w 1894r dobudowano nową część mieszkalną. Wówczas zakład liczył czterdzieści pokoi dla kuracjuszy, w większości z balkonami. Przygotowano również taras na którym kuracjusze mogli odpoczywać leżąc na leżakach zawinięci w koce. Kolejnej rozbudowy dokonano w 1910 roku wznosząc dom kąpielowy, rozbudowany i unowocześniony dzięki pomocy władz miasta na przełomie 1928/29r. Po tych zabiegach modernizacjyjnych zakład uzyskał europejski standard i rocznie z jego usług korzystało 400 do 500 kuraacjuszy . Znajdowało się tu  siedemdziesiąt pokoi z 85 łóżkami, sala w której urządzano koncerty spotkania i dyskusje, biblioteka, czytelniai dwa oszklone pomieszczenia do leżakowania z widokiem na ogród w którym urządzono boisko do gry w krokieta. Powiększono również ilość wykonywanych zabiegów poprzez różnego rodzaje kąpiele ziołowe, natryski parowe , naświetlania UV i IR czy masaże wibracyjne. Oferta zabiegowa skierowana była do osób ze schorzeniami układu nerwowego , oddechowego, krążenia, przemiany materii oraz wszelkiego rodzaju dolegliwości układu ruchu. Naczelnym lekarzem od chwili powstania sanatorium był dr. Carl Scholz, który metod leczenia wodą uczył się od ks. Knieppa. Po trzydziestu latach pracy na stanowisku tym zastąpił go jego syn Kurt. Zaniedbana willa dr. Szolza znajduje się przy dzisiejszej ul. Pocztowej 3 . Sanatorium doskonale funkcjonowało aż do wybuchu II wojny światowej kiedy to Niemcy przekształcili je w szpital w którym leczono rannych żołnierzy.
Po zakończeniu działań wojennych zakład został zdewastowany i ograbiony przez żołnierzy sowieckich, złodziei i „szabrowników” Dzięki dzięki staraniom elżbietanek  w 1947 roku udało się przywrócić działalność leczniczą w ośrodku, jednak w skutek Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 19 marca 1952 roku nastąpiło upaństwowienie zakładu we Wleniu i przekazanie go w dzierżawę Polskim Kolejom Państwowym. Pozostające jeszcze w części klasztornej zakonnice w następnym roku  przymusowo wysiedlono do Kobylina koło Poznania. Uruchomiono tu Kolejowy Dom Zdrowia Dziecka , a  w1957r. po kapitalnym remoncie Sanatorium Klejowe, którego dyrektorem został dr Tadeusz Klekowski. Po tzw zmianach ustrojowych w 1989r. Zgromadzenie Sióstr św Elżbiety wystąpiło o zwrot zagarniętych dóbr, które  zwrócono  w 1992r, a oficjalnie przekazano 11 stycznia 1999r. Po odzyskaniu placówki władze Zgromadzenia zdecydowały o powstaniu Ośrodka Rehabilitacyjnego i Opiekuńczego. Wyremontowane sporym nakładem kosztów budynki i otoczenie odzyskały dawną świetność, a wysoki poziom świadczonych zabiegów leczniczych z pewnością będzie służył poprawie zdrowia kolejnym pokoleniom.
W sanatoryjnym ogrodzie znajduje się Grota Matki Boskiej. Została ona ufundowana przez Jana Henryka XV księcia von Pless z Książa, do  budowy której wykorzystano skały pochodzace z sycylijskiego wulkanu Etna.

Sanatorium na starych pocztówkach
Sanaroryjne wnętrza
Personel lub kuracjusze uwiecznieni na fotografi w dniu 14 lipca 1912 roku.
Kobiety grajace w krokieta na terenie sanatoryjnego ogrodu.

Pamiątkowa fotografia przy fontannie.
Żołnierze hitlerowskiej armmi w czasie pobytu w sanatorium.
Pamiatkowa fotografia z 1942r.
Źródło - Ebay.com
Cennik zabiegów stosowanych w sanatoeium w 1930r.
Tekst na podstawie:
-Słownik geografi krajoznawczej Sudetów  t.7
- Dizieje Wlenia,  monografia wydana na           800lecie  miasta
fotografie archiwalne  pani Agnieszka z Wlenia
stare pocztówki ze zbiorów własnych
zdjęcia wnętrz informator "Sanatorium Lahn"  1930 r
Wróć do spisu treści